ആറാം മാസത്തെ സൂര്യനെ തേടി: ഒരു വിരമിക്കല്‍ യാത്രയുടെ ഹൃദ്യമായ തുടക്കം

ജോര്‍ജ് എബ്രഹാം, ഡിട്രോയിറ്റ്

മെയ് 1, 2017. വര്‍ഷങ്ങളോളം നീണ്ട ഔദ്യോഗിക ജീവിതത്തിന് വിരാമമിട്ട് ജോലിയില്‍ നിന്നും വിരമിച്ച ദിവസം. ആ സന്തോഷം ഒട്ടും ചോര്‍ന്നുപോകാതെ തന്നെ, മെയ് 18-ന് ഞങ്ങള്‍ ആ സ്വപ്നയാത്ര ആരംഭിച്ചു. സ്‌കൂള്‍ കാലം തൊട്ടേ കേട്ടിട്ടുള്ള, ആറുമാസം സൂര്യന്‍ അസ്തമിക്കാത്ത ആ അത്ഭുത ഭൂമി നേരില്‍ കാണുക എന്നതായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. ഈ യാത്രയ്ക്കായി മാസങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പേ തന്നെ ക്രൂയിസ് ടിക്കറ്റുകള്‍ (Cruise tickets) ബുക്ക് ചെയ്തിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം മറ്റ് രണ്ട് കുടുംബങ്ങള്‍ കൂടി ഈ യാത്രയില്‍ പങ്കുചേര്‍ന്നു. മനുഷ്യന്റെ അത്യാഗ്രഹങ്ങള്‍ക്ക് ദൈവം ചില അതിര്‍വരമ്പുകള്‍ നിശ്ചയിച്ചിട്ടുള്ളതുകൊണ്ട് ഇന്നും പ്രകൃതിഭംഗി ഒട്ടും നഷ്ടപ്പെടാത്ത ആ മനോഹര ഇടത്തിലേക്കുള്ള യാത്രയുടെ വിശേഷങ്ങള്‍ പങ്കുവെക്കട്ടെ.

ഡെട്രോയിറ്റ് മെട്രോ എയര്‍പോര്‍ട്ടില്‍ നിന്നും കാനഡയിലെ ടൊറന്റോയിലേക്കായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ആദ്യ യാത്ര. അവിടെ ലഗേജുകള്‍ ബുക്ക് ചെയ്ത് സെക്യൂരിറ്റി ചെക്കും കഴിഞ്ഞ് ഗേറ്റ് A67 ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. എന്നാല്‍ അവിടെ എത്തിയപ്പോള്‍ ഗേറ്റ് മാറി A47 ആയി. അവിടെയിരുന്ന് വീട്ടില്‍ നിന്നും കരുതിയ ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും വീണ്ടും അറിയിപ്പ് വന്നു-ഗേറ്റ് വീണ്ടും മാറിയിരിക്കുന്നു, ഇത്തവണ A25 ലേക്ക്. അങ്ങനെ പല ഗേറ്റുകളിലായി ഏകദേശം രണ്ടര മൈലോളം ഞങ്ങള്‍ നടന്നു തീര്‍ത്തു.

ടൊറന്റോയില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ ഇമിഗ്രേഷന്‍ നടപടികള്‍ വളരെ ലളിതമായിരുന്നു. നമ്മുടെ നാട്ടിലെ എ.ടി.എം മെഷീന്‍ പോലുള്ള ടെര്‍മിനലുകളില്‍ വിവരങ്ങള്‍ സ്വയം രേഖപ്പെടുത്തി പ്രിന്റ് ഔട്ട് എടുത്താല്‍ മതി. തുടര്‍ന്ന് വാന്‍കൂവറിലേക്കുള്ള വിമാനത്തില്‍ കയറി. ആദ്യം മേഘങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെയുള്ള യാത്രയില്‍ നല്ല കുലുക്കം (Turbulence) ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും പിന്നീട് അത് ശാന്തമായി. മഞ്ഞുപുതച്ച മലനിരകള്‍ക്ക് മുകളിലൂടെയുള്ള ആ യാത്ര എന്നെ ഇന്ത്യയിലെ ലഡാക്ക് (Ladakh) യാത്രയെ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു. നാലര മണിക്കൂര്‍ യാത്രയ്‌ക്കൊടുവില്‍ ഞങ്ങള്‍ വാന്‍കൂവറില്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നു.

വാന്‍കൂവറിലെ ഹോട്ടലില്‍ ചെക്ക്-ഇന്‍ ചെയ്ത് ലഗേജുകള്‍ വെച്ചയുടന്‍ ഞങ്ങള്‍ ഡിന്നറിനായി പുറത്തിറങ്ങി. അവിടെ അപ്രതീക്ഷിതമായി കണ്ടുമുട്ടിയ ഒന്നാണ് ‘ബനാന ലീഫ്’ (Banana Leaf) എന്ന ഇന്‍ഡോ-ശ്രീങ്കന്‍ റെസ്റ്റോറന്റ്. തേങ്ങാപ്പാലും വറുത്തരച്ച മസാലകളും ചേര്‍ന്ന മീന്‍കറിയും ഇറച്ചിക്കറിയും ഞങ്ങളുടെ ക്ഷീണമകറ്റി. അമേരിക്കയില്‍ സാധാരണ കാണുന്നതിനേക്കാള്‍ അല്പം വില കൂടുതലാണെങ്കിലും രുചിയുടെ കാര്യത്തില്‍ അത് മുന്‍പന്തിയിലായിരുന്നു.

ഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം കടല്‍ത്തീരത്തൂടെ ഞങ്ങള്‍ അല്പനേരം നടന്നു. രാത്രിയിലെ ആ നടത്തത്തില്‍ കടലില്‍ നങ്കൂരമിട്ട ബോട്ടുകളും യാറ്റുകളും ഒരു മനോഹര കാഴ്ചയായിരുന്നു. വെള്ളത്തില്‍ നിന്ന് പറന്നുയരുകയും ലാന്‍ഡ് ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്ന സീ പ്ലെയിനുകള്‍ വാന്‍കൂവറിലെ പ്രത്യേകതയാണ്.

എന്നാല്‍ നഗരത്തിലെ ഭവനരഹിതരുടെ (Homeless) വലിയ സാന്നിധ്യം ശ്രദ്ധയില്‍പ്പെട്ടു. നഗരസഭയ്ക്ക് അവരെ പുനരധിവസിപ്പിക്കാന്‍ കഴിയാത്തതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് സാമൂഹിക നിയമങ്ങള്‍ പാലിക്കാതെ സ്വതന്ത്രരായി ജീവിക്കാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരാണ് അവരില്‍ ഭൂരിഭാഗവും എന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ അത്ഭുതം തോന്നി.

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ തന്നെ നഗരം ചുറ്റിക്കാണാന്‍ ഞങ്ങള്‍ ബസ് ടിക്കറ്റ് എടുത്തു. ലോകത്തിലെ മിക്ക ടൂറിസ്റ്റ് നഗരങ്ങളിലും ഉള്ള ഈ സംവിധാനം സഞ്ചാരികള്‍ക്ക് വളരെ സൗകര്യപ്രദമാണ്. ബസ് ഡ്രൈവര്‍ തന്നെ ഓരോ സ്ഥലത്തെക്കുറിച്ചും മനോഹരമായി വിവരണം നല്‍കിക്കൊണ്ടിരിക്കും.

ചൈന ടൗണ്‍ & ഗാര്‍ഡന്‍സ്: ചൈനീസ് ശൈലിയിലുള്ള കെട്ടിടങ്ങളും വര്‍ഷങ്ങള്‍ പഴക്കമുള്ള ബോണ്‍സായ് മരങ്ങളും നിറഞ്ഞ ഈ പാര്‍ക്ക് കലാചാതുര്യത്തിന് ഉത്തമ ഉദാഹരണമാണ്.

കേവലം 35 ഏക്കറില്‍ താഴെ മാത്രം വിസ്തീര്‍ണ്ണമുള്ള ഈ ചെറിയ ദ്വീപ് പ്രകൃതിയുടെ സ്വാഭാവികത ഒട്ടും നഷ്ടപ്പെടാതെ സംരക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു.

തീരത്ത് കണ്ട കൂറ്റന്‍ ബഹുനില കെട്ടിടങ്ങള്‍ സത്യത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ യാത്ര ചെയ്യാനിരിക്കുന്ന ആഡംബര കപ്പലുകളായിരുന്നു എന്ന് അടുത്ത ദിവസം കപ്പലില്‍ കയറാന്‍ ചെന്നപ്പോഴാണ് ഞങ്ങള്‍ക്ക് മനസ്സിലായത്. അത് ചിന്തകള്‍ക്കും അതീതമായ ദൃശ്യമായിരുന്നു.

ദ്വീപില്‍ കണ്ട മറ്റൊരു സവിശേഷതയാണ് ‘ടോട്ടം പോള്‍സ്’. ഭാഷകള്‍ക്ക് ലിപികള്‍ ഉണ്ടാകുന്നതിന് മുന്‍പ് ഒരു കുടുംബത്തിന്റെയോ കാലഘട്ടത്തിന്റെയോ കഥകള്‍ പറയാന്‍ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന മരത്തൂണുകളാണിവ. മായാത്ത നിറക്കൂട്ടുകള്‍ കൊണ്ട് അലംകൃതമായ ഈ തൂണുകള്‍ കേരളത്തിലെ എടയ്ക്കല്‍ ഗുഹകളിലെ ശിലാചിത്രങ്ങളെപ്പോലെ ചരിത്രത്തിലേക്കുള്ള ജാലകങ്ങളാണ്.

ആദ്യ ദിവസത്തെ കാഴ്ചകള്‍ കഴിഞ്ഞ് അടുത്ത ദിവസത്തെ ആവേശകരമായ കപ്പല്‍ യാത്രയ്ക്കായുള്ള തയ്യാറെടുപ്പോടെ ഞങ്ങള്‍ വിശ്രമത്തിലേക്ക് നീങ്ങി. പ്രകൃതിയും ചരിത്രവും കൈകോര്‍ക്കുന്ന ഈ യാത്രയുടെ ബാക്കി വിശേഷങ്ങള്‍ അടുത്ത ഭാഗത്തില്‍ പറയാം.