ശിക്ഷയുടെ നിഴലില് കഴിയുന്ന ജീവിതങ്ങള്; ഇന്ത്യയില് വധശിക്ഷ കാത്ത് 21 സ്ത്രീകള്
ന്യൂഡല്ഹി: സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയുടെ നീതിന്യായ ചരിത്രത്തില് ഒരു സ്ത്രീയും ഇതുവരെ തൂക്കിലേറ്റപ്പെട്ടിട്ടില്ല. ആ കാര്യത്തില്, കുറ്റവാളിയെ തൂക്കിലേറ്റുന്ന കയറും തട്ടും ഒരു സൈദ്ധാന്തിക ഭീതിയുടെ പ്രതീകമായി മാത്രമേ നിലനിന്നിരുന്നുള്ളൂ. എന്നാല്, ആ ചരിത്രത്തില് ഇതുവരെ എഴുതപ്പെടാത്ത ഒരു അധ്യായം കൂടി ചേര്ക്കപ്പെടാനുള്ള സാധ്യതയിലേക്കാണ് രാജ്യം നീങ്ങുന്നത്. ഇന്ത്യയിലെ വിവിധ ഹൈസെക്യൂരിറ്റി ജയിലുകളിലായി 21 സ്ത്രീകള് ഇപ്പോള് വധശിക്ഷയുടെ നിഴലിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്. നിയമപരമായ അപ്പീലുകളുടെയും അന്ത്യനിമിഷത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവ്യക്തതയുടെയും വലയത്തില് കഴിയുന്ന ജീവിതങ്ങള്.
പ്രണയവും, പ്രതികാരവും, തീവ്രവാദവും വരെ നീളുന്ന മനുഷ്യമനസ്സിന്റെ അതിരുകള് വെളിവാക്കുന്ന കഥകളാണ് ഇവരുടേത്. വ്യത്യസ്ത പശ്ചാത്തലങ്ങളില് നിന്ന് വരുന്ന ഇവരെ ഒന്നിപ്പിക്കുന്നത് അവരുടെ വിധിയുടെ കാഠിന്യം മാത്രമാണ്.
വധശിക്ഷ കാത്ത് കഴിയുന്നവരുടെ ലോകം
വധശിക്ഷ കാത്ത് കഴിയുന്ന സ്ത്രീകളുടെ പട്ടിക സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥിതിയുടെ പരാജയങ്ങളുടെയും വ്യക്തിജീവിതത്തിലെ തകര്ച്ചകളുടെയും ഒരു ഞെട്ടിക്കുന്ന രേഖയാണ്. ഉത്തര്പ്രദേശില് നിന്നുള്ള ശബ്നം അലി ആ പട്ടികയിലെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയയായ വ്യക്തിയാണ്. 2008-ല് കാമുകനൊപ്പം ചേര്ന്ന് സ്വന്തം കുടുംബത്തിലെ ഏഴ് പേരെ മഴുവിന് ഇരയാക്കിയ കേസ് രാജ്യത്തെ നടുക്കിയ ഒന്നായിരുന്നു. ‘അപൂര്വ്വങ്ങളില് അപൂര്വ്വം’ എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെട്ട ഈ ക്രൂരതയ്ക്ക് 2010-ല് വിധിക്കപ്പെട്ട വധശിക്ഷ ശരിവെച്ചുകൊണ്ട് രാഷ്ട്രപതിയുടെ പരിഗണനയിലുള്ള ദയാഹര്ജിയും തള്ളപ്പെട്ടു. സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയില് തൂക്കിലേറ്റപ്പെടുന്ന ആദ്യ വനിത എന്ന ദാരുണമായ റെക്കോര്ഡിലേക്ക് ശബ്നം അടുത്തുനില്ക്കുകയാണ്.
ഗേറ്റ് വേ ഓഫ് ഇന്ത്യയ്ക്കും സവേരി ബസാറിനും സമീപം 2003-ല് നടന്ന സ്ഫോടനക്കേസിലെ പ്രതിയായ ഫെഹ്മിദ സയ്യിദും ഇതേ പട്ടികയിലുണ്ട്. കുടുംബത്തിന്റെ മാനം കാക്കാനെന്ന പേരില് സ്വന്തം മക്കളെയോ ബന്ധുക്കളെയോ കൊലപ്പെടുത്തിയവരും, കുട്ടികളെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി കൊലപ്പെടുത്തിയ കേസുകളിലെ പ്രതികളായ മഹാരാഷ്ട്രയിലെ രേണുക ഷിന്ഡെ, സീമ ഗാവിറ്റ് എന്നിവരും ഈ പട്ടികയിലുണ്ട്.
ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായി, ഈ വിധികളുടെ ഭാരം അസമമായി വീണിരിക്കുന്നത് ഒരു സംസ്ഥാനത്താണ്. നാല്സാര് യൂണിവേഴ്സിറ്റിയുടെ സ്ക്വയര് സര്ക്കിള് ക്ലിനിക്കിന്റെ കണക്കുകള് പ്രകാരം, രാജ്യത്തെ ആകെ 571 വധശിക്ഷാ തടവുകാരില് നാലിലൊന്നിലധികം പേരും (151 പേര്) ഉത്തര്പ്രദേശില് നിന്നുള്ളവരാണ്. ഈ പ്രവണതയ്ക്ക് അനുസൃതമായി, വധശിക്ഷ കാത്തിരിക്കുന്ന സ്ത്രീകളില് പകുതിയോളം പേരും (ഒമ്പത് പേര്) ഉത്തര്പ്രദേശില് നിന്നുള്ളവരാണ്. ബാക്കിയുള്ള 12 പേര് കേരളം, ഹരിയാന, മഹാരാഷ്ട്ര, കര്ണാടക, പഞ്ചാബ്, ബിഹാര്, മധ്യപ്രദേശ്, ഛത്തീസ്ഗഢ് എന്നീ സംസ്ഥാനങ്ങളിലായി ചിതറിക്കിടക്കുന്നു. ഇവരില് ഏറ്റവും ഒടുവില് വധശിക്ഷയ്ക്ക് വിധിക്കപ്പെട്ടത് 2025-ലാണ്.
നിയമത്തിന്റെയും നീതിയുടെയും കുരുക്കുകള്
ഈ 21 സ്ത്രീകളുടെയും സാന്നിധ്യം വധശിക്ഷ സംബന്ധിച്ച് സങ്കീര്ണ്ണവും അസ്വസ്ഥത ഉളവാക്കുന്നതുമായ ഒരു സംവാദത്തിന് തുടക്കമിടുന്നു. ഇന്ത്യന് നിയമവ്യവസ്ഥയില് ‘അപൂര്വ്വങ്ങളില് അപൂര്വ്വം’ എന്ന് കണക്കാക്കപ്പെടുന്ന കേസുകളില് മാത്രമാണ് വധശിക്ഷ വിധിക്കാറുള്ളത്. ഈ സ്ത്രീകള് ഈ നിയമവ്യവസ്ഥയിലൂടെ നീണ്ടതും വളഞ്ഞതുമായ ഒരു പാതയിലൂടെയാണ് കടന്നുപോകുന്നത്. അവര് നിയമപരമായ ഒരു ചക്രവ്യൂഹത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു: ഉയര്ന്ന കോടതികളില് അപ്പീല് നല്കുക, ക്യൂറേറ്റീവ് ഹര്ജികള് സമര്പ്പിക്കുക, ഒടുവില് രാഷ്ട്രപതിയുടെ പരിഗണനയ്ക്കായി ദയാഹര്ജി നല്കുക.
ഇവരുടെ ഭാവി ഇപ്പോള് ഈ നടപടിക്രമങ്ങളുടെ കെണിയില് കുടുങ്ങിക്കിടക്കുകയാണ്. അവരില് പലരുടെയും അപ്പീലുകള് വിവിധ ഘട്ടങ്ങളില് തീര്പ്പാകാതെ കിടക്കുന്നു, ഇത് അവരെ ദീര്ഘകാലത്തെ അനിശ്ചിതത്വത്തിന്റെ മനഃശാസ്ത്രപരമായ ചുഴിയില് നിലനിര്ത്തുന്നു. ഈ സാഹചര്യം ഒരു നിര്ണായക ധാര്മ്മിക സംഘര്ഷത്തിന് ആക്കം കൂട്ടുന്നു. ഒരു കുറ്റകൃത്യത്തിന്റെ ക്രൂരതയാണ് ശിക്ഷ നിര്ണയിക്കേണ്ടത്, കുറ്റവാളിയുടെ ലിംഗഭേദമല്ല എന്ന വാദം ശക്തമാണ്. ഏറ്റവും ഉയര്ന്ന ശിക്ഷ അര്ഹിക്കുന്ന കുറ്റമാണെങ്കില് അത് ലിംഗഭേദമെന്യേ നടപ്പാക്കണം.
മറുവശത്ത്, മനുഷ്യാവകാശ പ്രവര്ത്തകരും നിയമവിദഗ്ധരും ഭരണകൂടം നടപ്പാക്കുന്ന വധശിക്ഷയുടെ ധാര്മ്മികതയെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. പ്രത്യേകിച്ചും, നിയമനടപടികളിലെ കാലതാമസവും, തടവുകാരുടെ മാനസികാരോഗ്യവും, സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക പശ്ചാത്തലവും കണക്കിലെടുക്കുമ്പോള്. പതിറ്റാണ്ടുകളുടെ ജയില്വാസത്തിനും മരണത്തിനായി കാത്തിരിക്കുന്നതിന്റെ മാനസിക പീഡനത്തിനും ശേഷം ഒരു ജീവന് എടുക്കുന്നത് ശരിയാണോ എന്ന് അവര് ചോദിക്കുന്നു.
ഈ 21 സ്ത്രീകളും ജയിലറകള്ക്കുള്ളില് ദിനങ്ങള് എണ്ണുമ്പോള്, അവരുടെ കൂട്ടുകഥ ഒരു നിയമസംഖ്യാവിവരണം മാത്രമല്ല. മനുഷ്യമനസ്സിന്റെ അതിരുകള് എത്ര ദൂരം ചെന്നെത്താം എന്നതിന്റെ ദര്പ്പണം കൂടിയാണത്.
