ഓര്മ്മയില് ബ്രിട്ടോ: അനുഗ്രഹത്തില് അലിഞ്ഞുചേര്ന്ന് അപ്രത്യക്ഷനായി
വിയന്നയിലെ വലിയൊരു സംഘം മലയാളികള്ക്കിടയില് സ്നേഹപൂര്വ്വം അറിയപ്പെട്ട ഒരു പേരാണ് ജോണ് ബ്രിട്ടോ അടിച്ചിയുടേത്. ശാന്തസുന്ദരനായ, ഒരു കുഞ്ഞുമനസ്സിന്റെ ആത്മാര്ത്ഥത തുളുമ്പുന്ന മുഖമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റേത്. സംസാരത്തിലും പെരുമാറ്റത്തിലും സൗമ്യതയുടെ സാന്നിധ്യം പ്രകാശം പോലെ വെളിവായിരുന്ന ബ്രിട്ടോ, ജീവിതത്തോട് ഒരുപാട് പ്രതീക്ഷകളും സ്വപ്നങ്ങളുമായി പുലര്ത്തിയിരുന്ന വ്യക്തിയായിരുന്നു.
പ്രായമായ അമ്മയെ പരിചരിച്ചുകൊണ്ട് കൊച്ചിയിലെ വീട്ടില് കഴിഞ്ഞിരുന്ന ബ്രിട്ടോ, അമ്മയുടെ വിയോഗത്തിനുശേഷം വിധിയുടെ വഴിയില് വിയന്നയില് നിന്നൊരു മലയാളി യുവതിയെ വിവാഹം കഴിച്ചു. 2007-ല്, തന്റെ ഏകമകള് ‘ബ്ലെസി’ എന്ന കുഞ്ഞു മോളുടെ ജനനത്തിനു ശേഷമാണ് അദ്ദേഹം വിയന്നയിലെത്തിയത്. പുതിയൊരു രാജ്യത്തിന്റെ സാഹചര്യങ്ങളും, കാലാവസ്ഥയും, അപരിചിതത്വവും അദ്ദേഹത്തിന് അത്ര പ്രിയങ്കരമായിരുന്നില്ല; പകരം, ജീവിതത്തിന്റെ ദുര്ഘടമായ പ്രശ്നങ്ങള് അദ്ദേഹത്തെ വേഗം അവതാളത്തിലാക്കി.
എങ്കിലും, ബ്രിട്ടോ എന്ന മനുഷ്യന് എല്ലാ അര്ത്ഥത്തിലും ‘വലിയ മനുഷ്യന്’ തന്നെയായിരുന്നു. സമ്പത്തിന്റെ കണക്കുകളിലല്ല, മറിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിന്റെ വലിപ്പത്തിലായിരുന്നു ആ മഹത്വം. ജോലിയുടെ അഭാവമോ, സ്ഥിരമായ ബിസിനസ്സിന്റെ അസ്ഥിരതയോ, ഏറ്റുപാടിയ പാട്ടിന്റെ മാധുര്യത്തിന് അംഗീകാരം ലഭിക്കാത്തതിന്റെ നൊമ്പരമോ അദ്ദേഹത്തെ തളര്ത്തിയില്ല. സവിശേഷതകളുള്ള മൈക്ക് സെറ്റ് ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ആ രംഗത്തും പിടിച്ചുനില്ക്കാന് ബ്രിട്ടോക്ക് സാധിച്ചില്ല. എങ്കിലും, ബ്രിട്ടോ എന്ന മനുഷ്യന് എല്ലാ അര്ത്ഥത്തിലും ‘വലിയ മനുഷ്യന്’ തന്നെയായിരുന്നു. ഏറ്റവും നിസ്സഹായനായ നിമിഷങ്ങളില് പോലും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആത്മാവ് ധന്യമായിരുന്നു; പെന്ഷനും ഇന്ഷുറന്സും ഇല്ലാത്ത ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന നാളുകളില് രോഗശയ്യയില് പോലും ആരെയും കുറ്റപ്പെടുത്താതെ ആ മനസ്സ് ശാന്തമായി നിന്നു.
അദ്ദേഹം തന്റെ കുഞ്ഞിന് ബ്ലസി എന്ന പേര് നല്കി. ‘എന്താണ് ഈ പേരുകൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്?’ എന്ന് ഒരിക്കല് ഞാന് അദ്ദേഹത്തോട് ചോദിച്ചപ്പോള്, മകള് ‘ബ്ലെസി’യെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞ വാക്കുകള് മറക്കാനാവുന്നതല്ല: ‘വൈകി എനിക്ക് ലഭിച്ച ഏറ്റവും വലിയ അനുഗ്രഹമാണ് ഈ കുട്ടി. അതുകൊണ്ടാണ് അവള് എന്റെ ബ്ലെസി ആയത്.’
ബ്ലെസി എന്ന അനുഗ്രഹത്തിനുവേണ്ടി, അവളുടെ ചിരിയ്ക്കും വളര്ച്ചയ്ക്കും സാക്ഷിയാകാന്, അവളുടെ ഓരോ ജന്മദിനത്തിലും ഒരു സമ്മാനവും പ്രിയപ്പെട്ട കാര്ഡും എത്തിക്കാന് വേണ്ടിയായിരുന്നു ബ്രിട്ടോ വിയന്നയില് ജീവിച്ചത്. അവനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, വിയന്ന നഗരം അവളായിരുന്നു; അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങള് മാത്രമായിരുന്നു അവന്റെ ലക്ഷ്യം.
ഒടുവില്, ആ അനുഗ്രഹത്തില് അദ്ദേഹം ലയിച്ചുചേര്ന്നു. ആ മകളുടെ സ്നേഹം നിറഞ്ഞ ഓര്മ്മകള് ഒരു പുണ്യധാര പോലെ ബാക്കിയാക്കി, അദ്ദേഹം ഈ സമൂഹത്തോട് വിടപറഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം അനുഗ്രഹീതമായിരുന്നു; കാരണം, ജീവിതത്തില് ഒരാളെ മുഴുവന് ഹൃദയംകൊണ്ട് സ്നേഹിക്കാനും ആ സ്നേഹത്തിനുവേണ്ടി എല്ലാം സഹിക്കാനും അദ്ദേഹത്തിന് കഴിഞ്ഞു.
കഴിഞ്ഞ ഓഗസ്റ്റ് 18-ന് നടന്ന സംസ്കാര ശുശ്രൂഷയില്, പ്രിയ സുഹൃത്തുക്കള് ആ യാത്രയ്ക്ക് സാക്ഷികളായി. ബ്രിട്ടോയുടെ ആത്മീയ കാര്യങ്ങള് സ്നേഹപൂര്വ്വം അന്വേഷിക്കുകയും നിറവേറ്റുകയും ചെയ്ത മത്തിയാസ് ഒലിവര് അച്ചനും, പ്രഥാസ് O.C.D അച്ചനും, ആ ജീവിത സാഫല്യത്തെ പ്രഘോഷിക്കുകയും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓര്മ്മകളെ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു.
വിയന്നയില്, ബ്രിട്ടോ എന്ന അനുഗ്രഹീതാത്മാവ് ഇപ്പോഴും ജീവിക്കുന്നു; വിദേശ ജീവിതത്തിന്റെ നെട്ടോട്ടത്തില് ചില ജീവിതങ്ങള് ഇങ്ങനെയുണ്ട്. അദ്ദേഹത്തെപ്പോലെ സ്നേഹത്തില് അലിഞ്ഞു ജീവിക്കാന് നമുക്കും കഴിയട്ടെ.
ഓര്മ്മപുസ്തകത്തിലെ ബ്രിട്ടോ എന്ന അദ്ധ്യായത്തെക്കുറിച്ച്
വര്ഗീസ് പഞ്ഞിക്കാരന്.